Het water nam huizen, vee en landbouw-grond mee. De armoede dwong vissers steeds verder de zee op, met schepen die nauwelijks bestand waren tegen wat hen te wachten stond. In 1838 volgde een jaar van ongekende scheepsrampen. En toen de zee eindelijk tot rust kwam, sloeg de ziekte toe.
Maar dit verhaal eindigt niet in het donker. Op 15 november 1845 ontstak Urk een nieuw licht. Een vuurtoren. Een baken van hoop na twintig jaar overleven.
Het startpunt van deze periode is de verwoestende stormvloed van februari 1825. Naburig Schokland werd zwaar geteisterd, terwijl Urk vocht tegen het oprukkende water dat huizen, vee en landbouwgrond wegvaagde. De bewoners zochten hun toevlucht op de hoogste punten van de keileembult. Ze verloren bijna alles. Maar het eiland hield stand.
Door de armoede die volgde op de watersnood verplaatste de visserij zich steeds verder van de Zuiderzee naar de gevaarlijke Noordzee. De schepen waren slecht onderhouden, want er was geen geld voor reparaties. Het bestaan van elke visser hing af van vaartuigen die eigenlijk niet mee konden. Dat werd vroeg of laat betaald gezet.
1838 was het zwartste jaar op zee. Slecht onderhouden schepen, een gevaarlijke Noordzee en onervaring maakten 1838 tot een rampjaar met ontzettend veel scheepsrampen. Urk rouwde als gemeenschap. Maar Urk ging ook door, want dat was het enige wat het kon.
Alsof de zee niet genoeg had gevraagd, sloeg het land toe. In 1845 kreeg Urk te maken met een grote pokkenuitbraak. In een gemeenschap die al jaren op de grens van overleven leefde, met slechte hygiëne en overbevolkte huizen na de overstromingen, verspreidde de ziekte zich snel. Het eiland vocht op twee fronten tegelijk.
Aan het einde van twintig jaar armoede en verlies werd het lichtbaken vervangen door een echte vuurtoren. Ontworpen door Leendert Valk, destijds 13,5 meter hoog, opgetrokken uit Friese IJsselsteen. Op 15 november 1845 werd het licht voor het eerst ontstoken. Een baken van hoop. Een punt van licht vanuit Urk, de zee op.
Wandel door de sfeervol verlichte straten van het oude dorp, waar de geschiedenis tot leven komt in scènes, personages en verhalen. Laat u verrassen door authentieke decors, geur van houtvuur, historische kostuums en muziek uit vervlogen tijden.
Dit wordt geen simpele terugblik, maar een levendige herbeleving van twintig jaar overleven. Waarin het water en de armoede even veel zeggen over de tijd als de grote wereld buiten het eiland. Waarin ieder personage u iets vertelt over verlies, volharding en gemeenschap.
